Lieske Meima loopt het Pieterpad in één keer

28 juni 2016

Lieske Meima heeft genoten. Etappe na etappe. Van het Groningse Pieterburen naar de Limburgse Pietersberg. Alleen. Het was precies de uitdaging die ze zocht.

Eens helemaal los komen van het leven van alledag, dat wilde Lieske Meima. Ze besloot het Pieterpad te gaan lopen. Helemaal in een keer en helemaal alleen. Iets dat ze nog nooit eerder had gedaan. Het contact met het thuisfront beperkte ze tot het hoogst noodzakelijke. Geen lange gesprekken met partner of dochters. “Ik kwam in een andere wereld terecht,” vertelt ze, “ik hoefde alleen maar elke dag die wit-rode blokjes te volgen, te eten en te slapen. Heel overzichtelijk.”

Trainen
Ze was echt geen doorgewinterde wandelaarster, zegt ze. Af en toe een dagje wandelen tijdens een vakantie, dat was het wel. Ervaring met het lopen van een Lange-Afstand-Wandelpad had ze dan ook helemaal niet. Een fysiotherapeut adviseerde om vooraf dan toch maar een beetje te trainen. Dat deed ze. Het bleek goed mogelijk, ze kon op een dag 25 km wandelen met een rugzak op. En zo vertrok ze, begin oktober, uit het noordelijke Pieterburen. “Zonnig, mooi diffuus licht, zacht”, noteerde ze op het eind van die eerste dag in haar dagboekje.

“Ik ben erg enthousiast over de schoonheid van de route. Ik vond het prachtig om al die landschappen te 'ondergaan' en Nederland zo beter te leren kennen”, vertelt ze. “Er is zoveel moois te zien; zandverstuivingen, landgoederen, kastelen en boerderijen.” Ze liep de etappes zoals ze in het boekje staan. De overnachtingsadressen had ze vooraf geregeld, vaak bij Vrienden van de Fiets. Sommige etappes waren te kort voor haar. “Een etappe van 15 kilometer betekent vaak dat je erg vroeg op je overnachtingsadres bent, meer lopen op een dag is dan beter.”

Alleen lopen in stilte
Natuurlijk waren er regelmatig ontmoetingen met andere wandelaars van het Pieterpad. Vaak kleine clubjes, minder vaak eenlingen zoals zij. Maar ze liep slechts een enkele keer met iemand op, bleef meestal bewust alleen lopen, niet gericht op het contact met anderen. Ze houdt dan ook erg van de stilte. "De etappe van Laren naar Vorden blinkt uit in die stilte," vertelt ze, “een prachtig traject met een mooi afwisselend landschap, met gave lanen met dubbele rijen bomen, kasteeltjes en landhuizen. Zelfs een stuk asfaltweg is dan geen probleem.”

Favoriete etappe
De mooiste etappe? Dat is een lastige vraag. “Dat hangt ook af van mijn stemming af, of van het weer die dag”, zegt ze eerlijk. “Maar ik hou erg van afwisseling, van slingerende lommerrijke weggetjes, van kleinschaligheid”. En met wat nadenken, is er toch een favoriet: “de etappe Millingen-Groesbeek, daar heb je op een kort stuk zoveel overgangen in het landschap en zoveel moois. Die etappe gaf ik in mijn dagboekje dan ook een dikke negen.”

Na 26 dagen...
Eind oktober stond Lieske Meima tevreden op de Pietersberg bij Maastricht. Ze weet nu dat ze het kan. Zesentwintig dagen lopen, in goed gezelschap van zichzelf. Het was geen beproeving, het was vooral veel genieten van de wereld om haar heen. 

Steun ons