De grootste wens van mijn tante Marie

15 maart 2018

Kort geleden was mijn tante Marie op bezoek in ons nieuwe huis. Het lukte haar net om met een rollator op een comfortabele stoel in de woonkamer te komen. Met een vers gebakken appeltaartje praatten we over vanalles en nog wat en dronken we gezellig een kopje thee.

theezakje

Terwijl ik met een nieuwe kop heet water aan kwam lopen, koos zij een theezakje uit en achteloos las ze de tekst van het ‘labeltje’ dat aan het theezakje zat: ‘wat is jouw grootste wens?’.

Terwijl ze de vraag zelf hardop voorlas, volgde ook direct aansluitend haar antwoord (mijn tante Marie zit niet zo snel om woorden verlegen). ‘Mijn grootste wens? Nou, dat is niet zo moeilijk. Dat ik weer kan lopen!’. En direct ging het gesprek weer op iets anders; het weer, de kinderen en nog wat van die 'vanzelfsprekendheden'.

grootste wens

Toch dreunde haar grootste wens nog even bij me na. Sja, lopen is zó vanzelfsprekend (als je het kunt…). En blijkbaar ook zó essentieel in iemands leven dat het je grootste wens kan zijn. Het zou goed zijn wat vaker stil te staan bij de vanzelfsprekendheid van lopen en het belang er van, op àlle leeftijden. Vandaag wordt mijn tante Marie 83: lopen zit er niet meer in, maar ik hoop dat ze een geweldige verjaardag heeft!

 

 Ankie

adjunct directeur &
coördinator belangenbehartiging
Wandelnet


Reacties op deze blog:

Inloggen of registreren (gratis) is nodig om een reactie of bericht te kunnen plaatsen.

Er zijn nog geen forumberichten over dit onderwerp.

Steun ons