Guilty pleasures op het Krijtlandpad

29 augustus 2018

dienstauto SBB Krijtlandpad

We ontmoeten boswachter Michel in de werkschuur van Staatsbosbeheer. Zijn dienstauto staat op het gras. Tine, Yolanda en ik mogen met hem mee, in zijn auto door het bos en over het Krijtlandpad. De situatie eens opnemen. Wij hebben er ongelofelijk veel zin in. Hotsebotsen over verboden, smalle paadjes door de prachtige kwetsbare natuur. Guilty pleasures van deze drie markeerders van het Krijtlandpad.

Dienstauto

De boswachter moet eerst de vrijwillige onderhoudsploeg nog even op gang helpen. Een paar mannen op leeftijd en een pezige vrouw dragen veiligheidsbrillen, snoeischaren en strimmers uit de schuur naar buiten. “Waar zijn jullie van?” vraagt eentje in het voorbijgaan. “O het Krijtlandpad, van die geel-rode stickers, dat ken ik wel”. En weg zijn ze.

Potverdorie, hebben ze nou jouw auto? De boswachter knikt. We steken onze teleurstelling niet onder stoelen of banken. Daar gaat ons feestje. Dan maar serieus aan het werk. De kaart komt op tafel. De oorspronkelijke paaltjes van het Krijtlandpad zijn over hun houdbaarheidsdatum heen. We wijzen de problemen aan: hier hebben we vermolmde paaltjes met markeringen met tiewraps aan een boom gezet, daar nog eentje en daar is niets om op te markeren”. De boswachter kijkt naar buiten. “We zouden toch ter plekke even moeten kijken” zegt hij. Wij spreken hem niet tegen. “Met die rode van jullie naar mijn auto en dan…?” Tuurlijk, zeggen we.

De boswachtersauto met aanhanger staat op een smal pad, diep in het Holsetterbos. We stappen in, uitgelaten als op een schoolreisje. Gaat het toch gebeuren. De boswachter stuurt de auto achteruit, heuvelopwaarts richting het brede pad. De motor zwoegt. “Hij heeft er moeite mee” zegt de boswachter. Dan waait er een gemene schroeilucht naar binnen, even later gevolgd door enorme rookwolken. De boswachter kijkt gelaten en schudt zijn hoofd. “Weer verbrandde koppelingsplaten” zegt hij. We stappen maar weer uit.

Te voet

Er zit niets anders op dan te voet verder te gaan. Door het prachtige beukenbos. Naar de grote grafheuvel, stil en verlaten. He, kijk nou! De omgekiepte verrotte paaltjes zijn weg. Vervangen door mooie nieuwe. Perfect voor onze markeringen. De boswachter kijkt er tevreden naar. We lopen door. Onderweg hakken we knopen door alsof het jonge aanplant is. Nieuwe paaltjes in het Bovenste Bos en bij Terpoorten? Met elkaar de situatie in Wolfhaag eens bekijken? Terug bij de gestrande auto hebben we met elkaar alles opgelost.

Alles? Nou ja, natuurlijk niet alles. De boswachter moet nog wat regelen. Zijn auto moet worden afgesleept. En de guilty pleasures?  Tsja. Moeilijk. Het wordt kiezen tussen koffie met vlaai  bij Buitenlust of een Luikse wafel met slagroom, ijs en vers fruit in Terpoorten. Het wordt Buitenlust. Guilty Pleasures. Nooit ver weg in Limburg.

Reacties op deze blog:

Inloggen of registreren (gratis) is nodig om een reactie of bericht te kunnen plaatsen.

Er zijn nog geen forumberichten over dit onderwerp.

Steun ons