Het smalste stukje Nederland

29 mei 2018

Smalste stukje Nederland“De prijs voor de mooiste wandeling krijgen ze niet”, zei ik. We wandelden langzaam omhoog naar de brug over het Julianakanaal. Langs een gewone weg, met rechts de fabrieksgebouwen van Campina en links het opslagterrein van een autohandelaar. Op die plek begon ik oprecht van de Limburgers hier te houden. Met wandelknooppunten langs de bargeterminal Born. “Lefgozertjes”, dacht ik, “je moet het maar durven”.

Drielandenwandelroute

Nederland is in dit stukje Limburg nog geen acht kilometer breed. De gemeente Echt–Susteren mag er graag mee adverteren: het smalste stukje Nederland. Een nauwe corridor, ingeklemd tussen Duitsland en België.

Met de gemeentelijk Drielandenwandelroute maakten we te voet de oversteek, aan de hand van wandelknooppunten.We parkeerden bij het station van Susteren en wandelden langs de IJsstraat naar de grens met Duitsland. Eerlijk gezegd, een punt van niks. Een doorgaande weg met fietspad en een bord. Maar onze oosterburen maakten er een toeristisch hoogtepuntje van: het meest westelijk punt van Duitsland. Jazeker. En verplichte kost voor beleidsmakers, zeg ik maar bij. Een rustpunt voor fietsers en wandelaars om te zoenen. Met toilet, ook voor mindervaliden, en een prachtige, overdekte zitbank met plaats voor een heel wandelgezelschap.

Op naar België

We moesten snel terug, het eigen land weer in. We begonnen aan de grote oversteek westwaarts, naar België. Een bruggetje bracht ons over een kabbelend beekje en toen naar een bosgebiedje vol leven; de vogels kwetterden en tsjilpten dat het een lieve lust was. We roken de geur van vochtige aarde, ontluikend groen en bloeiende bomen. Na wat akkers daalden we het talud af naar een eenvoudig betonpad dat ons samen met het beekje de Vloedgraaf onder het spoor door leidde. Hulde aan de bedenkers.

Heel Nederland perst zich door deze corridor. Dus na het spoor volgde nog de N276, de Geleenbeek, de niet al te smalle A2 en dan die bargeterminal. Inderdaad, op nog geen acht kilometer. En toen wandelden we de Maasvallei in en kwamen we in Illikhoven. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar het was er prachtig. De dorpsstraat lag wat te dromen in de zon, de huizen waren er oud en de tuinen lommerrijk. Er was een café met de carnavalsprinsen aan de muur en eigen gebakken karamelcake bij de koffie. Even verderop stroomde de Maas en was de grens met België. Over de dijk, vanuit Visserweert, kwamen wandelaars zonder haast aangekuierd. Het was niet de hemel, maar het kwam wel in de buurt.

De prijs

Een prijs voor de mooiste wandeling stelt natuurlijk niet zoveel voor. Wat mooie natuur in je gemeente, een route er doorheen en je bent klaar. Altijd prijs. Maar dwars door Nederland, laverend tussen wegen, woonwijken en bedrijfsgebouwen door, dat is andere koek. De aanmoedigingsprijs voor 2018 gaat naar Echt-Susteren. Echt. Van harte.

 

Foto: spooronderdoorgang langs de Vloedgraaf (Britta Schmidt)

Reacties op deze blog:

Inloggen of registreren (gratis) is nodig om een reactie of bericht te kunnen plaatsen.

Er zijn nog geen forumberichten over dit onderwerp.

Steun ons