Vlaai voor pelgrims

28 februari 2018

pelgrimspadZondag zat ik in café De Kroon, in Gulpen. De stukken vlaai zijn er, zelfs voor Limburgse begrippen, beslist niet kinderachtig. Kersenvlaai met slagroom, kruisbessenvlaai met schuim en krummel-puddingvlaai. Het zijn machtige punten, kwarten. Precies wat je als wandelaar nodig hebt.

De Kluis

Met acht wandelvrienden was ik al vroeg in de bus naar Oud-Valkenburg gestapt. Om een etappe van het Pelgrimspad te lopen. Langs kerken, kruisen en kapellen, zegt de wandelgids. We stapten uit bij kasteel Schaloen en beklommen opgewekt onze eerste berg. Bijna op het topje staat De Kluis. Een liefdevol gerestaureerd kapelletje. Maar ja, wat is een kluis zonder kluizenaar? Natuurmonumenten beheert er nu de boel, met openingstijden en informatiebordjes. Wij wandelden verder en bespraken ondertussen de prijs van het kasteel. Het staat al enige tijd te koop. Met de devotie wilde het nog niet zo lukken.

De Geul

Na Schin op Geul verlieten we het asfalt en stapten het weiland in, langs het riviertje. Elke meter grasland was door en doornat. Ik stapte voorzichtig van graspol naar graspol. Ik keek iets te lang om me heen en voelde de blubber traag over de rand, mijn linkerschoen inzakken. Geen droge sokken mee, dacht ik direct. Rechts langs het boompje of toch maar links? Het was ieder voor zichzelf. Of God voor ons allen zou zorgen was vooralsnog de vraag. We sopten vrolijk verder met de modderspetters tot kniehoogte. Het stuk vlaai in Gulpen kwam net op tijd.   

Pelgrims

“Voelen jullie je al een beetje een pelgrim?”, vroeg ik aan de tafel in café De Kroon. “Ach” mompelden mijn wandelvrienden. Verder kwam er niet veel uit. Ze keken met een tevreden glimlach naar hun lege bordjes. Nemen we nog snel een tweede koffie?  Ik keek naar buiten en zag de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen.

Eyserbos

Het bleef letterlijk aanmodderen. Langs het gliberige paadje naar het Eyserbos stond hoog prikkeldraad. Naar het prachtige uitzicht durfde ik dus maar heel even, schichtig te kijken. Sjef gleed gracieus onderuit maar wist op wonderlijke wijze de omheining te missen. De lucht werd grijs, het landschap gesloten en stil. De mutsen gingen op, de jassen werden hoog dichtgetrokken. In ganzenpas trokken we zwijgend achter elkaar aan door de gehuchten Eyserheide en Trintelen. Ik keek naar een roofvogel op een paaltje en overwoog om nog een mueslireep te eten. 

Zakformaat

Rond drie uur wandelden we Ubachsberg binnen. Geen mens op straat. Maar het café was open en schonk warme koffie en fris bier. Buiten veranderden de sneeuwvlokken in harde hagelkorrels. Op het plein vonden we de bushalte waar we prima met acht personen in pasten. Tevreden met mezelf stond ik daar te wachten. De wangen rood van de kou en de kop helemaal leeg. Kerken, kruisen en kapellen zijn niet nodig. Elke wandeling is een pelgrimstocht in zakformaat.

Reacties op deze blog:

Inloggen of registreren (gratis) is nodig om een reactie of bericht te kunnen plaatsen.

Er zijn nog geen forumberichten over dit onderwerp.

Steun ons