Wandelen met een beperking: Ton en Erik Kwakman

Ton is vicevoorzitter van de Stichting Groen en Handicap en Eri is lid van het Platform Overleg Gehandicapten

Geen vanzelfsprekendheid 
Wandelen lijkt zo makkelijk en vanzelfsprekend. Jas aan, schoenen aan en je gaat op pad. Maar niet voor mensen met een beperking. Je komt handen tekort, deuren moeten tegengehouden worden, een stoeprand die in de weg zit, oneffen terrein of een horecagelegenheid die moeilijk toegankelijk is. Ton en Eri Kwakman weten waarover ze praten als het over wandelen met een beperking gaat. Eri is al 25 jaar rolstoelafhankelijk en samen met Ton maakte ze graag wandelingen: genieten van het buiten zijn en van de natuur. 'Maar voor we ergens gaan wandelen, moeten we de wandeling goed uitzoeken. Is er een invalidenparkeerplaats? Is er een horecagelegenheid waar je met de rolstoel naar de wc kunt? Is er een goede invalidenparkeerplaats om de auto te parkeren?' Voor hun is gaan wandelen geen spontane actie maar een goed voorbereide actie die niet zomaar op de bonnefooi te doen is.

Stichting Groen en Handicap 
Ton en Eri zijn maatschappelijk actief op het gebied van wandelen met een beperking. Ze praten bewogen over het onderwerp. Ton is jaren actief bij de Stichting Groen en Handicap. 'Iedereen, dus ook mensen met een lichamelijke beperking, moet zelfstandig en drempelvrij kunnen genieten en bewegen in natuur-en recreatiegebieden', vertelt Ton. De Stichting Groen en Handicap zet zich hier al jaren voor in. 'Het gaan om 10% van de bevolking dus zo'n 1,7 miljoen mensen!' De stichting geeft advies over inrichting en beheer van terreinen voor optimale toegankelijkheid maar geeft ook informatie door midden van de website Natuur zonder Drempels. Deze site biedt allerlei informatie over wat de bezoeker met een lichamelijke beperking in natuur- en recreatiegebieden kan verwachten. Maar ook Eri is actief, in het Platform Overleg Gehandicapten adviseert ze de gemeente over alle zaken waar de belangen van mensen met een functiebeperking aan de orde zijn.

De wielen zijn mijn benen 
Ze gaan graag samen wandelen op verschillende plekken in heel Nederland. 'De wielen zijn mijn benen', zegt Eri. Nederland is weliswaar een vlak land maar het voorstellingsvermogen van wat er nodig is om te gaan wandelen als je een beperking hebt, is volgens haar toch laag. 'Er zijn horecagelegenheden met een invalidentoilet maar een beugeltje om achter je de deur dicht te trekken is er vaak niet. Terwijl het soms maar amper €5,-- kost.' Ze hebben zelf een favoriete wandeling, de Huisvennenroute op De Kampina bij Boxtel in Noord-Brabant. 'Deze is heel goed toegankelijk, goed qua lengte met een goede invalidenparkeerplaats en voldoende bankjes om te rusten.' Maar ook de Boulevard in Scheveningen van de haven tot aan het Kurhaus is goed. 'Er zijn vele rustpunten en overal aparte w.c.'s.'

De toekomst 
Ton hoopt dat het onderwerp nog meer op de politieke agenda komt, zeker nu het VN-verdrag handicap ook door Nederland is goedgekeurd. 'Het VN-verdrag handicap trad in 14 juli 2016 in Nederland in werking en heeft als doel het bevorderen, beschermen en waarborgen van de mensenrechten van mensen met een beperking.' Als het aan Ton en Eri ligt komt er een tijd waarin er een natuur zonder drempels is die toegankelijk is voor iedereen. En waar beheerders, architecten en ontwerpers al in een vroeg stadium rekening houden met mensen met een beperking.

Wandelen met een beperking

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Henrie van Zoggel

Steun ons